Tomek

-
Dźwięki orkiestry

     Czym jest inspiracja? Dla mnie to iskra, która sprawia, że niegdyś ciemne zakamarki w głowie rozświetlają się i można dostrzec w sobie zakryte dotąd możliwości i pomysły. Gdy nikt nie da nam takiej iskry, pomimo inteligencji i talentów,  nasz potencjał może leżeć nieodkryty całe życie. Dlatego tak bardzo ważne jest towarzystwo ludzi światłych i o otwartych umysłach. Przypomniała mi się dzisiaj osoba, którą poznałem ponad 20 lat temu. Tomasz był (i nadal pewnie jest) posiadaczem wspomnianych iskier. Gdziekolwiek się pojawiał, rozpalał ludzki potencjał. To było inspirujące. 
      Pamiętam jak Tomasz mówił mi kiedyś o tym, że człowiek ma tak duże możliwości, że potrafi z powodzeniem kontrolować i rozwijać wiele różnych zainteresowań, jeśli tylko tego zechce. Niby oczywiste, nigdy banalne. Tylko przez ostatnie dwadzieścia lat tak wiele razy widziałem coś innego. Zbyt wiele razy spotykałem osoby, które można opisać jednym zdaniem. Ten lubi muzykę, tamta poświęciła się wychowaniu dzieci, inny lubi majsterkowanie, a ktoś jeszcze gotowanie. I tyle. Gdyby porównać ich życie do muzyki, to brzmiałaby ona jak prosta melodyjka na harmonijce. Piękna, ale jednowątkowa. 
      Jednak zgodnie z teorią Tomasza, życie każdego człowieka może brzmieć jak orkiestra z dziesiątkami różnych dźwięków i całymi sekcjami instrumentów. Całe życie można ułożyć w harmonijny, złożony, wielowątkowy utwór. To właśnie mnie zainspirowało! Jako wtedy prawie dwudziestolatek zapragnąłem być dyrygentem orkiestry swojego życia. Chciałem znać się zarówno na rynku kapitałowym, jak również na muzyce, filozofii, literaturze, historii, psychologii, seksuologii, podróżach, kawie, whiskey, religii, grze na instrumentach, lotnictwie, wychowaniu dzieci, małżeństwie, relacjach, fizyce kwantowej  i innych. Zapragnąłem być "doskonałym dyletantem" (to określenie mojego wykładowcy na studiach), który umie wypowiedzieć się w szerokim zakresie tematów. 
     Dzisiaj, po ponad dwudziestu latach nadal mogę określić się mianem dyletanta. W każdej z interesujących mnie dziedzin posiadam wiedzę dość niewielką. Pomimo tak wielu lat cały czas czuję się jakbym był na początku. Im więcej wiem, tym więcej widzę, czego nie wiem. Jednak, mimo to, chciałbym podziękować dzisiaj Tomaszowi, który podarował mi tę iskrę, która rozpaliła moją chęć do poznawania świata w całej jego różnorodności i która trwa do dzisiaj. To była i jest wspaniała przygoda.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tylko dla twardzieli

-
Obraz
         Dalajlama powiedział: "Pamiętaj, że nie otrzymać tego, czego się chce, to czasem wspaniały łut szczęścia.” Niestety nie miałem takiego szczęścia, bo dostałem to, o czym marzyłem. Od mojego powrotu z pracy w Szwecji marzyłem o wzięciu udziału w szkole przetrwania. Pociągała mnie bliskość natury, bycie zdanym jedynie na siebie, przeżyć używając tylko to, co niesie się na własnych plecach. Chciałem jak prawdziwy twardziel spędzić weekend z innymi twardzielami gdzieś w lesie z dala od cywilizacji. Nie wiedziałem, że przy mojej żonie trzeba uważać na to, żeby zbyt głośno nie mówić o swoich marzeniach. Dlaczego? Ano dlatego, że na ostatnie urodziny podarowała mi właśnie weekendowy kurs przetrwania w lasach pod Piotrkowem Tybunalskim.           Jakże się cieszyłem dostając voucher na kurs. To przecież spełnienie mojego marzenia. Cała rodzina, wszyscy znajomi wiedzieli, że jadę na survival. Ja byłem dumny ze swojej o...
Read more »

indianie

-
Leniwi Indianie         Swego czasu miałem fazę na książki Wojciecha Cejrowskiego o odległych plemionach Ameryki Południowej. Wcale nie spieszyło mi się tam jechać, żeby doświadczyć na własnej skórze przyrody, która tak bardzo chce tam zgładzić każdego intruza. Jednak czytanie o jego przygodach już przychodziło mi z łatwością i bezkresną przyjemnością. Zwróciłem wtedy uwagę na coś, czym chciałbym Was dzisiaj zainteresować.         Cejrowski zauważył, że typowy indianin nie rusza się ze swojego hamaka, aż do momentu, gdy zaczyna mu burczeć z głodu w brzuchu. Dopiero wtedy bierze swój łuk, maczetę, czy co tam typowy indianin ma pod ręką i idzie w dżunglę w poszukiwaniu pożywienia. Gdy nie jest głodny, po prostu odpoczywa, patrzy w niebo, albo ucina sobie drzemkę. Oczywiście ma to też swoje racjonalne uzasadnienie, bo w dżungli jest tak duża wilgotność i temperatura, że przy braku soli (bo niby skąd ma ją wziąć), robienie jakichkolwiek zapasów mija s...
Read more »

Kim jesteś, gdy nikt nie patrzy?

-
Obraz
      "Kim jesteś, gdy nikt nie patrzy" to tytuł książki, ale doskonale oddaje to, co chciałbym dzisiaj powiedzieć. A chcę zastanowić się nad moralnością. Co sprawia, że staramy się postępować dobrze? Czy to, że tak zostaliśmy wychowani? Czy dlatego, że mamy taką wewnętrzną potrzebę i wysokie osobiste standardy? A może tylko dlatego, że boimy się kary lub przykrych konsekwencji?        Już w czasach antycznych ten dylemat zajmował ludzi i pewien filozof chodził po ulicach i pytał przechodniów co by zrobili, gdyby mieli na sobie czapkę niewidkę. Okazało się, że prawie wszyscy najpierw by zrobili coś złego. A to coś ukradli, inni kogoś pobili, a jeszcze inni podpatrzyli w kąpieli żonę sąsiada. Czyli wystarczy zdjąć z nas oko innych ludzi, Boga, czy wymiaru sprawiedliwości, a wychodzi z nas zło. Kim zatem jesteśmy, gdy nikt nie widzi? Jesteśmy złodziejami, brutalami i zboczeńcami? Oczywiście człowiek jest zdolny do wielu pięknych i szlachetnych uczuć...
Read more »