Jaskiniowcy

-
Ci, którzy mnie znają, gdy słyszą odpowiedź zaczynającą się od "a jaskiniowcy....", od razu przewracają oczami. Od lat uosobieniem życia w harmonii ze sobą i z przyrodą są dla mnie właśnie "jaskiniowcy". 
     Wychodzę z domu, żona mówi: "weź parasolkę, bo pada". Ja na to: "Jaskiniowcy nie mieli parasolek i jakoś żyli". W restauracji nie ma klimatyzacji i moi narzekają, że nie ma czym oddychać.... Ja: "eee tam, jaskiniowcy żyli bez klimatyzacji i jakoś nie narzekali". Po raz tysięczny żona mówi: "weź bluzę, bo znowu zmarzniesz"... Ja: ".... (no wiadomo co odpowiadam)... I oczywiście potem jak zwykle marznę. 
    Nie rozumiem dlaczego tak robię. Dlaczego moknę, marznę i cierpię w imię życia w harmonii z przyrodą. Zaczęło się to chyba, gdy pracowałem przy zalesianiu daleko na północy Szwecji. Całe dnie spędzaliśmy na powietrzu. Co kilka godzin deszcz potrafił zmoczyć nas do suchej nitki, a że bylo daleko do auta, ciuchy wysychały nam na grzbiecie. Rano strasznie zimno, w dzień upał jak diabli. Brudny, obolały, potwornie zmęczony. I tak całe dnie daleko od bliskich i cywilizacji. Jednak był to paradoksalnie najpiękniejszy okres w moim życiu. Te chwile tęsknoty za rodziną, mrozu i zmęczenia pozwoliły mi dostrzegać piękno przyrody, bliskość natury i czerpać z tego ogromną przyjemność. 
          Nie dziwię się dlaczego jaskiniowcy traktowali słońce jak boga. Dopiero, gdy zmoczony do gaci, zły na robotę, zmęczony i z obolałymi plecami dostrzegałem wyłaniające się zza chmur pierwsze promienie słońca, rozumiałem, jak niewiele mi potrzeba do szczęścia. Rzucałem wtedy sprzęt i wyciągałem w górę ręce w stronę słońca, żeby ciuchy szybciej schnęły. Pewnie wyglądałem wtedy jak prawdziwy jaskiniowiec kilkadziesiąt tysięcy lat temu wielbiący swojego boga. Tyle czasu minęło, a my nic się nie zmieniliśmy. To, co naturalne jest nam o wiele bliższe, niż zdobycze naszej cywilizacji. Ciepło promieni słońca na zmarzniętej twarzy jest o wiele przyjemniejsze niż nowy "srajfon", nowe Pumy na stopach, czy chata za dwie banie.
    Hmm, może właśnie dlatego wychodzę z domu bez parasolki albo bez bluzy. Z tęsknoty za tym momentem, gdy po deszczu wychodzi słońce i w naturalny sposób daje wytchnienie od deszczu i zimna. Mokra bluza na plecach to moja "mała Szwecja" i wspomnienie tego pięknego okresu. 

(zdjęcie zrobione w 2015 r podczas pracy w Szwecji) 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tylko dla twardzieli

-
Obraz
         Dalajlama powiedział: "Pamiętaj, że nie otrzymać tego, czego się chce, to czasem wspaniały łut szczęścia.” Niestety nie miałem takiego szczęścia, bo dostałem to, o czym marzyłem. Od mojego powrotu z pracy w Szwecji marzyłem o wzięciu udziału w szkole przetrwania. Pociągała mnie bliskość natury, bycie zdanym jedynie na siebie, przeżyć używając tylko to, co niesie się na własnych plecach. Chciałem jak prawdziwy twardziel spędzić weekend z innymi twardzielami gdzieś w lesie z dala od cywilizacji. Nie wiedziałem, że przy mojej żonie trzeba uważać na to, żeby zbyt głośno nie mówić o swoich marzeniach. Dlaczego? Ano dlatego, że na ostatnie urodziny podarowała mi właśnie weekendowy kurs przetrwania w lasach pod Piotrkowem Tybunalskim.           Jakże się cieszyłem dostając voucher na kurs. To przecież spełnienie mojego marzenia. Cała rodzina, wszyscy znajomi wiedzieli, że jadę na survival. Ja byłem dumny ze swojej o...
Read more »

indianie

-
Leniwi Indianie         Swego czasu miałem fazę na książki Wojciecha Cejrowskiego o odległych plemionach Ameryki Południowej. Wcale nie spieszyło mi się tam jechać, żeby doświadczyć na własnej skórze przyrody, która tak bardzo chce tam zgładzić każdego intruza. Jednak czytanie o jego przygodach już przychodziło mi z łatwością i bezkresną przyjemnością. Zwróciłem wtedy uwagę na coś, czym chciałbym Was dzisiaj zainteresować.         Cejrowski zauważył, że typowy indianin nie rusza się ze swojego hamaka, aż do momentu, gdy zaczyna mu burczeć z głodu w brzuchu. Dopiero wtedy bierze swój łuk, maczetę, czy co tam typowy indianin ma pod ręką i idzie w dżunglę w poszukiwaniu pożywienia. Gdy nie jest głodny, po prostu odpoczywa, patrzy w niebo, albo ucina sobie drzemkę. Oczywiście ma to też swoje racjonalne uzasadnienie, bo w dżungli jest tak duża wilgotność i temperatura, że przy braku soli (bo niby skąd ma ją wziąć), robienie jakichkolwiek zapasów mija s...
Read more »

Kim jesteś, gdy nikt nie patrzy?

-
Obraz
      "Kim jesteś, gdy nikt nie patrzy" to tytuł książki, ale doskonale oddaje to, co chciałbym dzisiaj powiedzieć. A chcę zastanowić się nad moralnością. Co sprawia, że staramy się postępować dobrze? Czy to, że tak zostaliśmy wychowani? Czy dlatego, że mamy taką wewnętrzną potrzebę i wysokie osobiste standardy? A może tylko dlatego, że boimy się kary lub przykrych konsekwencji?        Już w czasach antycznych ten dylemat zajmował ludzi i pewien filozof chodził po ulicach i pytał przechodniów co by zrobili, gdyby mieli na sobie czapkę niewidkę. Okazało się, że prawie wszyscy najpierw by zrobili coś złego. A to coś ukradli, inni kogoś pobili, a jeszcze inni podpatrzyli w kąpieli żonę sąsiada. Czyli wystarczy zdjąć z nas oko innych ludzi, Boga, czy wymiaru sprawiedliwości, a wychodzi z nas zło. Kim zatem jesteśmy, gdy nikt nie widzi? Jesteśmy złodziejami, brutalami i zboczeńcami? Oczywiście człowiek jest zdolny do wielu pięknych i szlachetnych uczuć...
Read more »