Luksus opcji do wyboru

-
Pamiętam uczucie, które towarzyszyło mi, gdy miałem lat 18, czy 20. Czułem się jak szczur, którego ktoś dźga kijem w dupę popychając w stronę życiowych wyborów. Co robi tak traktowany szczur? Pewnie ucieka w stronę najszerszej dziury. I tak postępowałem, popychany przez "życie" uciekałem bez większego namysłu w stronę najszerzej otwartych drzwi. Na podstawie czego były podejmowane te decyzje? Po części rad mojej mamy, po części tak, żeby w jakiś sposób przybliżały mnie do moich celów, a po części przypadkowo, byle do przodu.
     Patrząc wstecz te 20 lat dopiero teraz widzę, jak wiele opcji miałem do wyboru, a nawet ich nie dostrzegałem. Wybierałem szybko te najszerzej otwarte drzwi (studia, praca, mieszkanie, auto, wakacje.....) i doszedłem tam, gdzie pozostałe "szczury życiowe" - niejako do końca  tego samego labiryntu jaki zbudował dla nas los / Bóg / przeznaczenie (cokolwiek, czy ktokolwiek to był). Jest jeszcze opcja, że nie ma żadnego labiryntu, bo wszystko jest dziełem ślepego przypadku, ale ten temat zostawiam na inny moment. 
     Wracając co opcji.... Młody człowiek ma ogrom opcji do wyboru - studia, praca, podróże, ślub, brak ślubu, mąż, samotność, zmiana miasta, pozostanie w swoim mieście, kot, pies, mieszkanie w centrum lub na wsi, jazda rowerem czy autem...... No może iść gdzie chce i robić co chce.  Jednak po 20 latach, gdy te wszystkie wybory są już dawno dokonane, opcji do wyboru jest niewspółmiernie mniej. Jest wiele, ale pewne rzeczy zawsze pozostaną te same - to, że jestem tatą, mężem, pracownikiem. Na studia już nie ma sensu iść, rzucić wszystkiego wyjechać na drugi koniec świata na kilka lat tez nie mogę. Nie cofnę wielu decyzji, a w momencie ich podejmowania nie miałem świadomości, że są w większości przypadków nieodwracalne. Drzwi, przez które przeszliśmy, nieodwracalnie się zamykają i można iść tylko do przodu. 
       Gdybym miał znowu te 20 lat, to cieszyłbym się z samej możliwości wyboru. Z tego, że jestem zupełnie niezależny i mogę isc, gdzie tylko chcę. A co robi młodzież? Znowu jak szczury biegną do najszerzej otwartych drzwi. Byle do przodu. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tylko dla twardzieli

-
Obraz
         Dalajlama powiedział: "Pamiętaj, że nie otrzymać tego, czego się chce, to czasem wspaniały łut szczęścia.” Niestety nie miałem takiego szczęścia, bo dostałem to, o czym marzyłem. Od mojego powrotu z pracy w Szwecji marzyłem o wzięciu udziału w szkole przetrwania. Pociągała mnie bliskość natury, bycie zdanym jedynie na siebie, przeżyć używając tylko to, co niesie się na własnych plecach. Chciałem jak prawdziwy twardziel spędzić weekend z innymi twardzielami gdzieś w lesie z dala od cywilizacji. Nie wiedziałem, że przy mojej żonie trzeba uważać na to, żeby zbyt głośno nie mówić o swoich marzeniach. Dlaczego? Ano dlatego, że na ostatnie urodziny podarowała mi właśnie weekendowy kurs przetrwania w lasach pod Piotrkowem Tybunalskim.           Jakże się cieszyłem dostając voucher na kurs. To przecież spełnienie mojego marzenia. Cała rodzina, wszyscy znajomi wiedzieli, że jadę na survival. Ja byłem dumny ze swojej o...
Read more »

indianie

-
Leniwi Indianie         Swego czasu miałem fazę na książki Wojciecha Cejrowskiego o odległych plemionach Ameryki Południowej. Wcale nie spieszyło mi się tam jechać, żeby doświadczyć na własnej skórze przyrody, która tak bardzo chce tam zgładzić każdego intruza. Jednak czytanie o jego przygodach już przychodziło mi z łatwością i bezkresną przyjemnością. Zwróciłem wtedy uwagę na coś, czym chciałbym Was dzisiaj zainteresować.         Cejrowski zauważył, że typowy indianin nie rusza się ze swojego hamaka, aż do momentu, gdy zaczyna mu burczeć z głodu w brzuchu. Dopiero wtedy bierze swój łuk, maczetę, czy co tam typowy indianin ma pod ręką i idzie w dżunglę w poszukiwaniu pożywienia. Gdy nie jest głodny, po prostu odpoczywa, patrzy w niebo, albo ucina sobie drzemkę. Oczywiście ma to też swoje racjonalne uzasadnienie, bo w dżungli jest tak duża wilgotność i temperatura, że przy braku soli (bo niby skąd ma ją wziąć), robienie jakichkolwiek zapasów mija s...
Read more »

Kim jesteś, gdy nikt nie patrzy?

-
Obraz
      "Kim jesteś, gdy nikt nie patrzy" to tytuł książki, ale doskonale oddaje to, co chciałbym dzisiaj powiedzieć. A chcę zastanowić się nad moralnością. Co sprawia, że staramy się postępować dobrze? Czy to, że tak zostaliśmy wychowani? Czy dlatego, że mamy taką wewnętrzną potrzebę i wysokie osobiste standardy? A może tylko dlatego, że boimy się kary lub przykrych konsekwencji?        Już w czasach antycznych ten dylemat zajmował ludzi i pewien filozof chodził po ulicach i pytał przechodniów co by zrobili, gdyby mieli na sobie czapkę niewidkę. Okazało się, że prawie wszyscy najpierw by zrobili coś złego. A to coś ukradli, inni kogoś pobili, a jeszcze inni podpatrzyli w kąpieli żonę sąsiada. Czyli wystarczy zdjąć z nas oko innych ludzi, Boga, czy wymiaru sprawiedliwości, a wychodzi z nas zło. Kim zatem jesteśmy, gdy nikt nie widzi? Jesteśmy złodziejami, brutalami i zboczeńcami? Oczywiście człowiek jest zdolny do wielu pięknych i szlachetnych uczuć...
Read more »